Şiir Ayaktadır

Sessizlik, bir şehirde yalnızlığın en derin yankısıdır. İnsan, hayvan, doğa; hepsi aynı boşluğun içinde nefes alırken, bir avuç sabırla ayakta kalmaya çalışır. Sevgi, elleri ve ayakları olmadan gelir, bıyıklarına acıların gölgesini bırakır. Dışarıda ay ışığı yoktur, soğuk da yoktur artık; yalnızca suskunluğun ağırlığı vardır. Bir şiirin katledilmesine göz yumduk, sessizce. Çığlıklar, deli bir uçurumdan düşer gibi kaybolur gecenin içinde. Kuşlar, yenik bir şehrin beyazını çalıp gökyüzüne taşır. Belki ışıklar onları ürkütmüştür, belki yıldızlar. Bildiğimiz tek şey, bizim konuşmadığımız. Sözler, havada asılı kalır; kimse alıp tutmaz onları. İşte bu suskunluk, şiirin ayakta kalan tek kanıtıdır.