Sicim

Hayat, tek başına yürünen bir yol değil; her adımda karşılaştığımız, kimi zaman yaralayan, kimi zaman iyileştiren insanlarla örülü bir ağdır. Bazı yüzler hayatımıza kısa bir süreliğine girer, ardında kırgınlıklar bırakır; bazılarıysa farkında olmadan umut tohumları eker. Olumsuzluklar, tıpkı keskin bir bıçak gibi hafızamızda derin izler açarken, iyilikler çoğu zaman su gibi akıp gider, fark edilmez. Oysa bir gülümsemenin, bir yardım elinin bile yaşamları nasıl değiştirebileceğini unutmamak gerek. İnsan, kötülükleri kolayca hatırlar da, iyilikleri çabucak unutur. Bu dengesizliği tersine çevirmek, yaşamın acılarına değil, güzelliklerine odaklanabilmek, gerçek bir olgunluk işaretidir. Her bireyin hikâyesinde, hem karanlık hem aydınlık anlar saklıdır; önemli olan hangisine tutunmayı seçtiğimizdir.