Sezar Kent

Gece yarısının sessizliğinde, ay ışığı ağaçların dallarını gümüşe boyarken hafif bir rüzgâr yaprakları hışırdatıyordu. Sezar, arkasında uyuyan Alek’in çıplak sırtına düşen ışıltılı gölgelere bakakaldı. Beyaz çarşaf, kadının beline kadar kaymış, tenindeki pürüzsüz hatları yarı aydınlıkta titreşen desenlerle ortaya çıkarmıştı. Bir an duraksadı, sonra sessizce yerden giysilerini topladı. Çizmelerini giyip kemerini sıkarken, odadan ayrılmadan önce son kez dönüp baktı. Dışarıda, köyün derin uykusunu bozan tek ses, uzaklardan gelen horozun erken öten sesiydi. Sezar Kent, kan ve para için savaşan bir kiralık askerdi. Afrika’nın iç savaşlarla yırtılan topraklarında, acımasız liderlerin gölgesinde, kim daha çok altın verirse onun için öldürmeye hazır bir adamdı. Ama bu gece, ardında bıraktığı kadınla birlikte geçen saatler, zihninde silinmez bir iz bırakmıştı. Yine de yürümeye devam etti; çünkü Sezar’ın dünyasında durmak, ölmekle eş anlamlıydı.