Seyfi Baba

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Seyfi Baba huzurlu bir uykuya dalmıştı. Yüzünde derin bir sükûnet, nefesi bile neredeyse duyulmaz olmuştu. Evden sessizce ayrılmak isteyen konuğu, bu yaşlı dostunun eline biraz para sıkıştırmayı düşünüyordu. Cüzdanına uzandığında ise içindeki manzara yüreğini burktu: tek bir kuruş bile yoktu, sadece eskimiş bir mühür, utançla büzülmüş bir köşede duruyordu. O an, içinden kopan bir feryat gibi, dudaklarından dökülen sözler yankılandı: "Keşke ya vicdansız olsaydım, ya da cebimde beş kuruş param olsaydı.