Sevgiliye

Günler soğuk, camlar buğulu; senin orada, sıcacık bir köşede oturuşunu seviyorum. İhlamurunu yudumlarken dalıp gittiğin televizyon ekranına, burnunun ara sıra kızarmasına, o ani hapşırıklarına değil – senin iyileşmeni, sağlığının yerinde olmasını seviyorum. Kuşların fısıldadığı gibi değil bu sevgi; senin yoksul çocuklara duyduğun o içten üzüntüyü, herkesin özgürce nefes almasını istediğin o sessiz mücadeleyi seviyorum. Dik duruşundaki o gizli titreşimi, kırılgan yanlarını saklamaya çalışırken bile sevgiyi elinden bırakmamanı. Duvarların ardına sinen küçük kızı, karanlıktan ürktüğün anları, kaçtıkça kendine sığınmanı... İşte bunları seviyorum. "Seni seviyorum" demek yetmez; ben seni, bütün eksiklerinle, gizli köşelerinle, dirençli yumuşaklığınla seviyorum.