Sevgili Alef

Yalnızlık, insanın kalemini en derin yaralara sürttüğü andır. Bazen bir roman, bazen bir şiir çıkar ortaya; ama her seferinde, içinde saklı kalanları açığa vurur. Kelimeler, görünmez bir el gibi, hayal ile gerçeğin sınırlarını bulanıklaştırır. Kimi zaman bir ormanda kaybolursunuz, kimi zaman bir rüyada. Alef de öyle bir yerde duruyor: karanlık, oyunbaz ve biraz da muzip. Onun dünyasında her şey mümkün; bir gölge bile canlanıp karşınıza çıkabilir. Siz "kız" ararken, aslında "öküz"ü bulursunuz. Bu hikâye, beyaz bir sayfanın üzerine düşen gölgeler gibi; ne tamamen gerçek, ne de sadece hayal. Belki de ikisi birden. Kelimelerin günahı olmaz, derler ya... Alef de öyle bir karakter işte: suratsız, muşmulaya benzeyen, ama bir o kadar da büyüleyici.