Sevgi Soysal Yaşasaydı Aşık Olurdum

Bozkırın ortasında, suskunluğun sesini dinleyen iki yalnız. Birbirine söyleyemediği sözleri karıncalara fısıldayan, bilmediklerini konuşup bildiklerini saklayan. Sigara dumanıyla savrulan hayaller, konyak kadehlerinde eriyen umutlar. Güzellik, en çok bilmezlikte saklı; duymazlıkta açan bir çiçek gibi. Tozlu yollarda savrulan bedenler, geçip giden kamyonların ardında kaybolan izler. Ağlamak kolay, en acıklı hikâyelere bile gözyaşı dökmek; asıl zor olan, kendini tanımak. Birbirini hiç anlamadan mutlu olabilmek, bu evrenin en büyük ironisi mi? Yaşamlar silinirken, biz çoktan tükenmişiz bile. Ağaç olmak zor, bozkırda kök salmak daha da zor. Uzak kentlere bile gidemeyen, kendi içine hapsolmuş ruhlar. Suskunluk, bazen en gürültülü çığlık.