Sevdadan Kanadım

Hasan Erkek’in *Sevdadan Kanadım*’ı, okurunu bir yolculuğa çıkarıyor; ama bu, sıradan bir seyahat değil. Sayfalar arasında dolaşırken, şairin sözcüklerle ördüğü incecik bir ipin üzerinde yürüyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Her dizesi, sanki bir iç çekişin, bir anın, bir karanlığın tam ortasından süzülüp geliyor. Aşkın, şiirin ve hayatın kesiştiği o hassas noktada duruyor Erkek; ne fazla yakın ne de uzak, sadece tam olması gerektiği yerde. Kitabı kapattığınızda bile peşinizi bırakmayan bir duygu kalıyor geride. Sanki bir vapurdan inmişsiniz de, dalgaların sesi hâlâ kulaklarınızda çınlıyor. Şairin dizeleri, size ait olmayan ama bir türlü unutamadığınız bir rüyayı anımsatıyor. "Eğilip baksam başım dönerdi" diyor ya, işte o baş dönmesi bu. Karanlığın içinden süzülen ışık gibi, aşkın da şiirin de kendi gizemi var. Ve Erkek, bu gizemi dağıtmadan, sadece dokunarak anlatıyor. Sözcükler, ağırlıklarını yitiriyor; geriye yalnızca his kalıyor.