Sessizliği Dinlerken

İnsanın varoluş serüveni, karşılaştığı her şeyi anlamlandırma ve aktarma dürtüsüyle şekillenir. İlk adımlarını atan insan, çevresindeki biçimleri, olayları kavramlara dönüştürmeden belleğinde tutamaz; bu yüzden dil, hem düşüncenin hem de hafızanın temel taşı olur. Ancak zamanla bu anlam arayışı, kimi zaman doymak bilmez bir sahiplenme hırsına dönüşür. Doğanın canlı cansız tüm kaynakları, bir avuç insanın daha da zenginleşmesi uğruna hoyratça tüketilir. Güç tutkusu ağır bastığında ise savaşlar, dünyayı sarmalayan bir kâbusa dönüşür. Ziya Gürel, bu karmaşık insanlık halini sözcüklerle resmederken, anlatının gücünden yararlanıyor. Öykülerinde, sanatın farklı dillerini bir araya getiren bir bilinç inşa etme çabası sezilir. Resimden heykele, yazıdan söze uzanan bu yolculukta, toplumun mimarisine dair izler sürer. Her satır, insanın hem yaratıcılığını hem de yıkıcılığını gözler önüne serer.