Sessiz Çığlığım

Hayat, umutla başladığım yolda beni ağır bir yalnızlığa sürükledi. Önce adımlarım durdu, sonra kollarım güçsüzleşti, kemiklerim eğildi; sonunda nefesim bile ciğerlerimde tutunamaz oldu. Geriye sadece bir can kaldı: içimde büyüyen, yankılanamayan bir çığlık. Dört duvar arasında, tek bir pencereden izledim dünyayı. Doğduğum gibi yalnız, sessiz bir köşeye sıkışmıştım. Mutluluğu aradım hep, ama onu bulduğum yer hep yalnızlığımın gölgesiydi. Ailem yanımdaydı, özellikle annem; yine de kimse içimdeki fırtınayı duyamadı. Yıllarca gözyaşlarımı içime akıttım, acılarımı kelimelere dönüştüremeden. Sonra bir gün, sessiz çığlığımı kağıda dökmenin yolunu buldum. Şiir oldu içimdeki yangın. Artık biliyordum: Eğer sesini duyuramıyorsan, yazmalısın. Ömrüm bir pencere önünde akıp giderken, çocukluğumun anıları boğazımda düğümleniyor. Yıllar, dertlerle sarılı bir yol arkadaşıma dönüştü. Gözümden süzülen tek bir damla yaş, en sadık dostum oldu sanki.