Sessiz Bahçelerde Ben Varım

Bu kez toprak beni kendine çağırıyor. Adını duymadığım, kokusunu tanımadığım, yapraklarına dokunduğumda titreşen bitkiler arasında yürüyorum. Şimdiye dek hiçbir sevgiye, hiçbir insana böylesine yakın hissetmemiştim kendimi. Rüzgâr, kulağıma fısıldadığı isimlerle içime doluyor; üşümüyorum, aksine ısınıyorum. Geçmişin acıları, sanki bu toprağın altında eriyip gidiyor. Neden daha önce buraya gelmedim diye sormuyorum bile. Asıl huzur, işte tam da şimdi, gözlerimi kapattığımda başlıyor. Bahçenin kaybolacağını biliyorum, ama artık fark etmiyor. Çünkü sessizliğin ne olduğunu yeni anlıyorum: ruhun üzerindeki pençenin çekilmesiyle gelen o hafiflik. Ayakkabılarımı çıkarıyorum; artık onlara ihtiyacım yok. Çünkü burada, sessiz bahçelerin içinde, yalnız ben varım.