Sesin Parçaları Köşe Bucak

Gecenin en derin sessizliğinde, ellerinin dokunuşunu özlüyor. Saçlarına daldığında, geçmişin acı dolu koridorlarında kayboluyor; karanlık, gürültü ve anlamsız sözlerle örülü bir labirentte. Her fırça darbesiyle, yüreğindeki yaralar yeniden canlanıyor. Keşke acıları donup kalsaydı, diye düşünüyor. Soğuk bir kış sabahında, ilk güneş ışıklarıyla eriyip gidecek buzlar gibi; kirlerinden arınmış, temiz bir akışa dönüşecek. Ama yerde donup kalmasınlar, haftalarca süren bir kabusa dönüşmesinler. Sadece bir anlığına dursun, sonra akıp gitsin istiyor. Geçmişin yükünü sırtından atmanın, hafiflemenin bir yolunu arıyor.