Serzeniş 3 - Vebal

Gece, hiç bitmeyecekmiş gibi uzanıyordu önümüzde. Seninle birlikte, çıkışı olmayan bir labirente hapsolmuştuk; duvarlar her adımda daha da yükseliyor, gölgeler bizi boğarcasına sarılıyordu. Biliyordum, o anın ardından hiçbir şey aynı kalmayacaktı. Geçmiş, zehrini akıtmak için pusuda bekliyordu; yaralarımız derinleşecek, hatalarımız bizi kovalayacak, bedeller ödenecekti. Bazen kazanacak, çoğu zaman kaybedecektik ama asla pes etmeyecektik. Her şey, o lanet gecede başlamıştı. Sanki örümcek ağına dolanmıştık; kurtulmak, zamanı geri sarmak kadar olanaksızdı. Yine de içimde bir ses, her şeyin anahtarının o gecede saklı olduğunu fısıldıyordu. O sırların yükü, geleceğimizi yakıp kül edecekti. Vebal, omuzlarımızda ağır bir yük gibiydi artık. Yüzleşmekten başka çaremiz yoktu.