Serencam

Rodos’un tuzlu meltemiyle yoğrulmuş bir hayat, Anadolu’nun batı kıyılarında yeni bir sayfa açıyordu. Kadı Halil Efendi, her sabah konağının gıcırdayan tahta merdivenlerinden inerken, ardında bıraktığı odanın pencerelerinden denizin sonsuz mavisiyle çamların yeşili iç içe geçerdi. Kaledeki konağı, yalnızca manzarasıyla değil, sessizliğini bozan dalga sesleriyle de ayrı bir büyü barındırıyordu. Halayıklar, onun adımlarını tahtaların iniltisinden tanır, karşılaşmamak için saklanırlardı. Kuşluk vaktinden önce Süleymaniye Camii’nin gül pembesi taşlarına yaslanmış kadı odasına yürürdü; yılların yükünü omuzlarında taşıyarak. On yıl önce başlayan bu yolculuk, adaletin gölgesinde şekillenen bir serüvene dönüşmüştü. İyiyle kötünün, haklının haksızın, acının umudun arasında savrulan insan hikâyeleri, sayfalar arasında soluk alacaktı.