Serazat

Çocukluğunun evini anımsadığında, ilk gözünün önüne gelen bahçesindeki boncuk otları olurdu; pembesi, mavisi, beyazıyla toprak üstünde bir örtü gibi yayılan. Ardından, küçük leylak demetleri gelir, bahçeyi saran yüksek duvarların yarısını mor salkımlar, diğer yarısını ise çit sarmaşıkları kaplardı. Babası bahçeyle öylesine ilgiliydi ki, evin girişine karşılıklı üç sıra sümbül dikmişti; kokusu ve rengi tarif edilemezdi. Arka bahçede ise ıhlamur, meşe ve karadut ağaçları vardı. Kuş sesleri, dallardan yükselen cıvıltılarla insanı sarar, düşüncelerini unuttururdu. Şimdilerde apartman dairesinde yaşamaya alışmışken, bazen o güzel evde bir zamanlar yaşadığına inanmak zor geliyor, bazen de bu değişime nasıl razı olduğunu sorguluyor.