Sen Ömrümün Geri Kalanısın

Aşk, bazen hesap kitap istemeden, sadece var olmakla yetinir. Bir dokunuş, bir bakış, dudakların yanağına değdiği o an... Utançla karışık bir sıcaklık sarar bedeni, her şeyi unutturur. O anlar, yaşamın en güzel hatıraları olarak kalır zihninde. Ta ki bir gün, her şeyin yerini ayrılık alana dek. Hayatın akışı içinde ansızın ölümün eşiğine sürüklenir insan. Gitmek ister, ama kaderin sesi fısıldar: "Daha zamanı değil." Beden, çaresizliğin soğuk demirlerine hapsolur. Yılların umutsuz bekleyişi, sıvası dökülmüş bir duvarın dibinde, sessizce akar gözlerinden. Yaşananlar, sevilenler, kaybedilenler... Hepsi birer anıya dönüşürken, geriye sadece içindeki o boşluk kalır.