Sen Hiç Kendini Yaşadın mı?

Çocukluğundan beri zihnine kazınanlar, bugün seni sen yapan izler değil mi? Toprağa gömülmüş bir tohum gibiydin; filizlenmeye çalıştıkça koparıldın, büyümek için çabaladıkça kırıldın. Adın Gül olsa da gülmeyi hiç bilmedin. Dalların kırık, yaprakların dökük bir ağaç misali, içindeki sesi bastırdın hep. Sınıfta alay konusu oldun mu? Hakkını aramak istedin de "ayıp olur" diye sustun mu? Dişlerini sıkıp öfkeni yuttuğun o anlarda neler hissettin? Aslında başarısızlık diye bir şey yok; sadece öğrenme biçiminle öğretenin anlatışı uyuşmuyor. Öfken kör etti gözünü, yaşanmamışlıklar sis gibi sardı aklını. Bugüne kadar beynin seni yönetti. Ya şimdi sen onu yönlendirsen?