Şemsiyye Risalesi (Er-Risaletü’ş-Şemsiyye)

İslam dünyasında tercüme faaliyetlerinin altın çağı, Emeviler döneminde kiliselerin desteğiyle başlamış, Abbasi Halifesi Memun’un Bağdat’ta kurduğu Beytü’l-Hikme ile doruğa ulaşmıştı. Ne var ki hicri sekizinci ve onuncu yüzyıllara gelindiğinde bu hareket yavaşladı, hatta durma noktasına geldi. Özellikle mantık ilmi, dönemin âlimlerinden yoğun eleştiriler aldı ve gelişimini sürdüremedi. Bu duraklama sürecinden hemen önce yaşamış önemli isimlerden biri de Necmüddin el-Kâtibî el-Kazvinî’ydi. Onun kaleme aldığı *Şemsiyye Risalesi*, yüzyıllar boyunca medreselerde ders kitabı olarak okutuldu, üzerine sayısız şerh ve haşiye yazıldı. Bu çalışma, eserin iki farklı nüshası karşılaştırılarak hazırlanan açıklamalı bir çevirisini sunuyor. Bunlardan ilki, İstanbul’da İsmail Efendi Matbaası tarafından 1301 hicri yılında basılan Hocazade Seyyid Muhammed Âkif nüshası; diğeri ise Mısır’daki Meymeniyye Matbaası’nın 1307.