Şehrin aynaları

Elif Şafak’ın bu romanında, anlatıcının sesi bir aynalar şehrinde yankılanıyor; sanki geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek için seçilmiş bir sığınak bu. Kendi hikâyesinin önünü kesen, daha önce yazılmış bir öykünün ağırlığı altında ezilen bir kadın, bu şehirde bir çıkış arıyor. "Beni engelleyen duvarları yıksam, içimdeki sel serbest kalsın" diye düşünüyor, ama hakikatin acımasız yüzüyle karşılaştığında, gerçekleri süslemek yerine dişlerinin arasında kalan o kekremsi tadı hissetmeyi yeğliyor. Gözlerini kapatıp arkasına yaslandığında, korkusunun kokusunu alıyor; her korkak gibi, bu sırrı kendine saklamayı tercih ediyor. Şafak, bu iç hesaplaşmayı öyle bir dille aktarıyor ki, okur da o aynalardan birine bakıyormuş gibi hissediyor kendini.