Şehrazat`ın Son Sözleri

Şehrazat, son kez karşısında oturan Evren’e bakarken, yıllardır taşıdığı o tanıdık gülümsemenin ardındaki gerçeği fark ediyordu. Artık kaçış yoktu; bu kez hikâyelerinin gücüne sığınmak zorundaydı. Pardösüsünü çıkarıp sandalyeye yerleşti, Evren ise deri kanepeye yayılmış, bekliyordu. "Anlat öyleyse..." dediğinde, Şehrazat’ın dudaklarında zoraki bir tebessüm belirdi. Ölüm korkusunu bastırmalı, kelimelerle direnişini sürdürmeliydi. Belki de bu son anlatış, ikisinin de kaderini değiştirecekti. Hepimiz Şehrazat’ı biliriz: tüller içinde, yastıklara yaslanmış, masalsı bir kadın. Oysa gerçekte, her gece yeni bir bakireyle evlenip sabahı idam fermanıyla uyanan zalim şahı, hikâyeleriyle oyalayan bir hayatta kalma ustasıdır. Kendi kaderini ve başkalarının hayatını kurtarmak için sözcüklerin sihrine tutunur. Peki ya bu kez, son sözlerine kadar direnebilecek miydi?