Şehirde Yeni Bir Rüzgar

Şehrin gri dokusuna inat, bir değişim esintisi uyanıyor. Kaldırımlar, duvarlar, hatta insanların yüzleri bile yeni bir ışığın altında soluklanıyor sanki. Yapraklar, toprağa dönmenin hüznünü değil, yeniden doğmanın heyecanını taşıyor. Sokaklar, türkülerle dolup taşarken, hüzün bir an olsun uğramıyor mahalleye. Aşk, her adımda nefes alıyor; çiçekler kokusunu, gökyüzü mavisini onunla paylaşıyor. Ama hayat durmuyor. Bir yıldız kayarken, bir çocuk kayboluyor yollarda. Rüzgâr, zamansız esiyor, saçları dağıtıp düşünceleri savuruyor. Mevsimler geçerken, ağaçlar yapraklarını bırakıyor, renkler soluyor. Dağlar, ovalar, her şey griye bürünüyor bir anda. Peki, bu kayıplar arasında nasıl ayakta kalınır? Söz, tek tutunulacak dal oluyor. Arkasında ne kadar iz bırakacağını bilmeden, önünde kaç acının silineceğini düşünmeden, kelimelere sarılıyor insan. Geliş, her zaman ürpertir. Eflatun bir ışık düşüyor omuzlara,.