Şehir Yanıyor

Renkler, Cevat Sarıkartal’ın dünyasında yalnızca bir görüntüden ibaret değil; ruhunun derinliklerine işlemiş bir duygu, bir yaşam kodu. Soğuk kış günlerinin kasveti, yağmurun hüzünlü tıpırtısı, çamurun ağırlığı ona göre değil. O, mavinin sonsuzluğunda kaybolmak, beyazın arınmışlığında nefes almak, yeşilin tazeliğinde yeniden doğmak ister. Mavi, onun için özgürlüğün simgesi; gökyüzü kadar engin, deniz kadar derin. Beyaz, saflığın ve umudun rengi; tertemiz bir sayfa gibi, kirlenmemiş bir başlangıç. Yeşil ise hayatın ta kendisi; baharın coşkusu, Alev’in gözlerinde yansıyan bir içim su. Mor ve leylaklar ise kaderin gizemli dokunuşları; sevdiklerinin izlerini taşıyan, hüzünle karışık bir aşkın ifadesi. Renkler onun için sadece görüntü değil, anıların, özlemlerin ve duyguların dili. Sarıkartal, bu satırlarda renklerin ötesine geçerek, ruhunun renk paletini okurla paylaşıyor. Hayatın gri tonlarına teslim.