Şebi Arus (Düğün Gecesi)

Mevlana’nın gözünde ölüm, bir ayrılık değil, sevgiliye kavuşmanın coşkulu anıdır. O, bu sonsuz buluşmayı "Şeb-i Arus" yani düğün gecesi olarak adlandırır; çünkü asıl sevinç, bedenin sınırlarından kurtulup hakikate varmaktır. "Ben Kur’an’ın hizmetkârıyım, Mustafa’nın yolunda bir toz zerresiyim" diyen bir gönül için, son nefes bir vedalaşma değil, gerçek aşkın başlangıcıdır. Mesnevi’de uykunun ölümün kardeşi olduğunu söyler Mevlana. Sabah uyanışı, mahşerde dirilişin küçük bir provası gibi düşünür: Nasıl ki uyandığımızda ruh bedene geri dönerse, ahirette de her can kendi bedenine kavuşacak, herkes kendi yolunu bulacaktır. Bu inanç, ölümü korkulacak bir son olmaktan çıkarır; onu, sevgilinin kapısını çalmanın heyecanına dönüştürür.