Şeb-i Yelda

Gece uzadıkça annesinin sesi gelir kulaklarına; akan suların uğultusu, üşüyen ellerin titremesi, bir ömür boyu süren yağmurun altında kaybolan umutlar... Şeb-i Yelda, insanın kendi gölgesinden kaçarken bulduğu yalnızlığı anlatıyor. Annenin kucağında yeniden doğma arzusu, namaza duran ellerin sığınacağı bir liman arayışı, atların sırtında savrulan hayaller... Bu kısa ama derin roman, kaybettiklerimizi hatırlarken bulduğumuz acıyı, yeniden başlamanın imkansızlığını ve yağmurun altında eriyen sözleri fısıldıyor. Selim Erdoğan, kırık cümlelerle örülü bir dünyada, annenin sesine tutunan bir çocuğun hikayesini anlatıyor; o ses ki, uzun gecelerde tek sığınak, tek teselli...