Saye

Rüzgârın savurduğu uçurtma gibi, hayaller de bazen ellerimizden kayıp gider. Toprağın nemiyle yoğrulup baharın ilk çiçekleri misali açmak varken, içimizdeki o bitmeyen kuruntu kemirir durur bizi. Sözler tükenir, geriye yalnızca şiirin sessizliği kalır. Kapalı kapılar ardında zehir emen bir revir gibidir yüreğimiz; uğultular beynimizi deler, garip törenler ve anlamsız dualarla vakit geçiririz. Dilimizde unutulmuş bir türkü, gözlerimizde bitmeyen bir gece... Baykuşların çığlığı eşliğinde, hasretle kapatırız bu uzun gecenin kapısını. Sanki derin bir uykudan uyanmışız da, hâlâ o karanlığın içinde kaybolmuşuz gibi.