Sarsılanlar

Kapının zili çaldığında, yıllardır beklemediğim bir yüz karşımda duruyordu. Onu son gördüğümden beri geçen zaman, saçlarındaki o hafif dağınıklıkta ve yüzündeki izlerde gizliydi. "Geri döneceğini hiç düşünmemiştim," diye geçti içimden, ama aslında düşünmemiş miydim? Belki de bu anı, bilinçsizce de olsa, hep beklemiştim. Elimi uzattım, sanki rüzgâr beni dışarıya, ona doğru sürüklüyordu. İlk kez böyle bir şey hissediyordum; ne bir alışkanlık, ne bir tekrar, sadece saf bir karşılaşma. İkimiz de biliyorduk: bu, hayatlarımızda bir daha asla tekrarlanmayacak bir andı.