Sarpıncık Feneri

İkinci Dünya Savaşı'nın gölgesi, Ege'nin ıssız bir kıyısına kadar uzanmıştı. Sarpıncık Feneri'nin soğuk taşları arasında, kısa pantolonlu bir çocuk, her sabah aynı kararlılıkla uyanıyordu. Ayakları çıplak, giysileri yamalıydı ama gururundan ödün vermiyordu. Fenerin beyaz ışığı gibi, onlar da kendi dünyalarında parlıyorlardı – uzak, unutulmuş, ama bir o kadar da özgür. Yoksulluk, yalnızlık ve savaşın gölgesi altında geçen bu günler, geriye dönüp bakıldığında hayatlarının en saf anlarıydı belki de. Fırat Sunel, bu dokunaklı öyküde, köklerinden koparılmış bir ailenin fenerin ıssızlığında verdiği hayatta kalma savaşını anlatıyor. Çocukluğun masumiyetiyle yoğrulmuş bu mücadele, karşı kıyılarda Nazi bayraklarının dalgalanmaya başlamasıyla yeni bir boyut kazanır. Geçmişin acı izleri, ailenin kırılgan dünyasını sarsarken, herkesin gözden kaçırdığı bir gerçek gün yüzüne çıkar: En zor zamanlarda bile, umut ışığını.