Şarkısı Biten Şehir

Gün geldi, mahallelerimizdeki o sıcacık evlerden çıkıp soğuk beton bloklara taşındık. Artık apartman kapıları ardında, kameraların gölgesinde, birbirini tanımayan yüzlerle dolu bir yaşam sürüyoruz. Komşuluk, sadece kapı numaralarıyla sınırlı; hal hatır sormak, birlikte çay içmek, dertleşmek unutulmuş birer anı gibi. Çocuklar sokakta oynamaya korkuyor, çünkü oyun alanları yerini otoparklara bıraktı. Arabaların arasında kaybolan çocukluklar, modern dünyanın kasvetli şiirini yazıyor adeta. Psikologlar, pedagoglar bile artık huzurlu bir yuva ve güvenli sokakların çocuk gelişimindeki mucizesinden bahsetmekten çekiniyor. Zaman hızla akarken, hayatlarımız giderek daha da bunaltıcı bir hal alıyor. Uyanmak istesek de uyanamıyoruz. İşe geç kalmanın bahanesi bile kalmadı; can sıkıntısı, kaygılar ve sağlık sorunları peşimizi bırakmıyor. Hayatın anlamını lüks konutlarda, pahalı arabalarda ararken, yaratılış amacımızdan.