Sarımsak Kokusuz Şiirler

İki şair, ekranın iki ayrı ucunda, birbirlerine şiirler okurken buluşur. Ne sarımsağın keskin kokusu vardır bu dizelerde, ne de anasonun tatlı serinliği. Yalnızca yürekten taşan bir sevda, kelimelere dökülür. Yan yana oturdukları halde elleri birbirine değmez; aralarında sadece şiirin dans ettiği mısralar vardır. O okur, ben söylerim; bir aşk değil bu, birbirlerine duydukları derin sevginin ta kendisidir. Öğrencileri bile bu meşkten geri kalmaz, her biri kendi yolunda ilerler. Sonunda ekran kapanır, ama geride yeni dizeler yazma, yeni duygular yaşama isteği kalır. Arada bir iltifat da eksik olmaz; abartısız, içten, sadece şiirin güzelliğini yüceltir.