Şantiye Yazıları

Derviş Aydın Akkoç’un *Şantiye Yazıları*, modern dünyanın çelişkilerini beton yığınları arasında ararken, insanın kendini kaybettiği bir çağda sesini bulmaya çalışıyor. Günlük hayatın gürültüsüne inat, suskunluğun bir hak olduğunu hatırlatan bu denemeler, Kafka’nın absürtlüğünden Camus’nün isyanına, Turgut Uyar’ın hüznünden Dostoyevski’nin derinliklerine uzanan bir köprü kuruyor. Akkoç, şantiyeleri sadece bir inşaat alanı olarak değil, ruhun parçalandığı, değerlerin eridiği bir metafor olarak kullanıyor. Uzun cümlelerin ve düşüncelerin peşinde koşan yazar, Benjamin’den Bloch’a, Canetti’den sinemanın karanlık atmosferine kadar geniş bir yelpazeden besleniyor. Her satır, insanın topluma değil, doğaya ait olduğu gerçeğini unuttuğu bir dünyada, kaybolan anlamı yeniden aramanın sancısını taşıyor. "Yakınlığın yalanı"na karşı "uzaklığın belirsizliği"ni savunan Akkoç, okuru kendi iç hesaplaşmasına davet ediyor..