Şans Kader Töre

Anadolu'nun ücra köşelerinde, bazı gelenekler masum bir kız çocuğunun omuzlarına ağır bir yük gibi biner. On yaşına bile gelmemiş bir kızın, "namus" adı altında yaşadığı kabullenme, aslında ne kaderin ne de ilahi bir buyruğun sonucudur; yalnızca insan eliyle yazılmış, körü körüne sürdürülen bir zincirdir. Bu töreler, kimi zaman hayatı kolaylaştırmak şöyle dursun, onu çekilmez kılar. Yine de bu kurallar, sanki değişmez bir yasa ya da kutsal bir emirmiş gibi savunulur. Oysa aynı insanlar, büyük şehirlere adım attıklarında köydeki katı kurallarını unutuverir. Çünkü asıl mesele, törenin kendisi değil, "çevre ne der?" korkusudur. Kimsenin yüzünü tanımadığı, adını bilmediği kalabalıklarda, bu kaygı da ortadan kalkar. Gelenekler, yalnızca görünüşü kurtarmak için yaşatılır; gerçek anlamları ise unutulup gider.