Sanırlardı ki O

Denizlerin sonsuz mavisine dalan bir kaptan, zamanla birlikte anılarını da bir bir suya bırakır. Gözlerini ufka diktiği o anlarda, ayrılıklar, kavuşma özlemleri ve her gece dudak değdirdiği fotoğraf çerçevesi, artık sadece sessizliğin hüküm sürdüğü bir boşluğa dönüşür. Osman Onur Şimşek’in kaleminden çıkan bu hikâye, hayallerle gerçek arasında savrulan bir gencin iç hesaplaşmalarına odaklanıyor. Sözcüklerin yetersiz kaldığı, sıfatların anlamsızlaştığı, zamirlerin bile ihanet ettiği anlarda, o genç adam, kendisiyle, umutlarıyla ve arzularıyla yüzleşmek üzere bir karar masasına oturur. Kimliği parçalanmış, bir olanla üç olanın arasında sıkışmış, beş olmayı uman ama birine, üçe ya da beşe lanet eden bir ruh hali… Yazar, okuru bu karmaşanın tam ortasına çekerken, çıkış umudu vermek yerine, onu kahramanının labirentine daha da derin sürükler. Ağır kelimeler, ayaklarına bağlanmış taşlar gibi, her adımda biraz.