Sanı

Günler, dünle yarının arasında kaybolup giderken, bazen kaçmak geliyor insanın içinden. Her şeyin geçip gideceğini söyleyen bir annenin sesi gibi, umutlar da yavaş yavaş eriyor. Acıyı dindirecek bir şey ararken, yanlış yerlerde teselli bulmaya çalışıyor insan. Yarası kanarken, onu ısırmak bile bir çare gibi görünüyor. Oysa kimi zaman, en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, aslında bizi daha da derinden yaralıyor. *Sanı*, bu kırılgan anların izini sürüyor; geçmişin gölgesinde kaybolan umutları, yanlış adreslere sığınan sevgiyi ve acının sessiz çığlığını anlatıyor. Kırk sekiz sayfada, hayatın o ince çizgisinde savrulan bir ruhun hikâyesine tanık olacaksınız.