Sandıktaki Dağın Şarkısı

Şiirin destansı yolculuğu, Munzur’un yamaçlarından süzülerek günümüze ulaşıyor. Şerafettin Halis, Dersim’in derinliklerinde saklı sesleri, toprağın ve suyun ritmiyle buluşturuyor. Burada her dize, bir coğrafyanın değil, aynı zamanda bir halkın hafızasına açılan kapı. Karacoğlan’ın yalınlığı, Pir Sultan’ın isyanı, Cigerhun’un hüznü; hepsi, Halis’in kaleminde yeniden can buluyor. Dil, ustaca dokunmuş bir halı gibi, yereli evrensele taşıyor. Sürgünlerin acısı, direnişin çeliği, umudun kırılmazlığı; her biri şiirin satırlarında soluk alıyor. Aşk ise, Ferhat’ın dağları delişi, Kerem’in ateşi, Mecnun’un çölleri gibi, bu topraklarda hep var olmuş. "Sandıktaki Dağın Şarkısı", o kadim sevdayı bugüne taşıyor: Gece insafsız, hasret yaban taylarına perçem olmuş; eller ırmaklarda çimdiklenirken soğuktan donuyor. "Durma, uzat ellerini," diye sesleniyor şair, "esmer sıcaklığınla ısıt beni." Şiir, bazen geçmişin.