Sana Gelirken

Gecenin sessizliğinde, anılar bir film şeridi gibi akıp giderken, dudaklarının ucunda beliren o buruk tebessüm hiç silinmezdi. Yıllar geçse de, aralarındaki bağ kopmamıştı sanki; sadece görünmez bir perde ardına çekilmişti. Onun adını anmasa, yüzünü hatırlamasa bile, kalbinin en ücra köşesinde hep bir yer edinmişti. Bazen gökyüzünde süzülen mavi bir minibüs görürdü; beyaz bulutların arasından süzülerek gelip önünde dururdu. Kapısı açıldığında, Sezai’nin o yeşilimsi bakışlarıyla karşılaşırdı. Eski bir şarkı, yarım kalan bir aşk, zihninde canlanır; öfkeyle karışık bir hüzün yüreğini sarardı. Adını koymazdı bu duyguya, sadece hissederdi: Hüzün, hüzündü işte.