Salkım Saçak Keldağ

Keldağ’ın doruğundan bakıldığında, Helali Barış’ın gözleri maviliklerde kaybolurdu. Bu topraklar, yüzyıllardır aşkla ve ateşle yoğrulmuş bir geçmişin sessiz tanığıydı; bir zamanlar Zeus’un hırsını yutup alevlere boğulan bir volkanın, şimdi ise barışın soluğunu taşıyan zeytin ağaçlarıyla bezeli yamaçların diyarı. Denizin kokusu, rüzgârın uğultusu ve toprağın derinliği, her adımda yeni bir hikâye fısıldardı insana. Ne var ki son yıllarda bu huzur, komşu toprakların kanlı gölgesinde sınanıyordu. Halep’ten, Humus’tan akan göç dalgaları, artık mavi suların huzurunu değil, silahların soğukluğunu taşıyordu kıyılara. Leş kargaları, hukuksuzlukla beslenip etnik ayrılıkları körüklerken, Barış da dedesi Nuri Aydın’ın bir asır önceki direnişini hatırladı. Bu kez mücadele, yalnızca sınırların ötesinde değil, kendi yurdunda da verilmeliydi. Keldağ’ın yamaçlarından inip yollara düşerken, barışın rüzgârını yeniden estirmek için...