Sakince

Yaşamın kıyısında, tutunamayan ellerin hikâyesi... Ne bir baltanın sapı olabildin ne de işin ucunu kavrayabildin. Oysa baltalar ağaçları kesmeye devam ediyor, umursamadan. Başarı da başarısızlık da göreceliyse, kelimeler neden kendi yerlerini seçmesin? Birkaç sözcük, bir ömür değiştirebilirken hayat, milyonlarca yoldan akıp gidiyor. Bu gezegende acı, ahlaksızlık ve bencillik normalleşmişken "hiç" kalmak, "hiç" olabilmek bir başarı mı? Beden rolünü oynarken ruhu bir kuşun kanatlarına bırakmak, bir yaprağın rüzgârda savrulması gibi özgür olmak... Ya da toprağa karışan çiçekler misali, sessizce kaybolmak. Şiir kokan satırlardan dökülen sözcüklerle hiçlikte erimek, bulunmaz bir iz bırakarak...