Sakarmeke

Gökyüzü, kanat sesleriyle dolup taşar bazen; tıpkı suyun dalgalarla, rüzgârın yapraklarla konuşması gibi. Kuşlar, özgürlüğün en narin elçileri, yeryüzüyle göğü birbirine bağlayan incecik köprülerdir. Onlar ki, hapsoldukları kafesin tellerini gagalamadan önce bile uçmanın hayalini kurar, yükseklere kanat açmanın tılsımını yüreklerinde taşır. Mehmet Fırat Pürselim, *Sakarmeke*’de bu narin yolcuların izinden giderek, aidiyetin ağırlığını, yuvanın anlamını ve göçün kaçınılmazlığını öykülerin diliyle anlatıyor. Daha önce *Hayat Apartımanı* ile Naim Tirali Öykü Ödülü’ne, *Akılsız Sokrates* ile hem Türkan Saylan Sanat Ödülü hem de Orhan Kemal Öykü Ödülü’ne layık görülen yazar, bu kez tatlı su kuşlarının adını taşıyan bir eserde, insanın ve doğanın kesişen kaderlerini incelikle işliyor. "Kuşlar da sıkılır mı?" diye soran bir çocuğa annesinin verdiği yanıt gibi: "Sıkılmasalar neden başlarını alıp gitsinler ki?.