Şair Öldüğünde

Ölümün eşiğinde durduğun o an, her şey birden keskinleşir. İlk kez fark ettiğin ayrıntılar beynine hücum eder: rüzgârın uğultusu, yaprakların hışırtısı, güneşin teninde bıraktığı sıcaklık. Her şey bir anda durur, sonra patlar. Renkler gözlerini kamaştırır, sesler kulaklarını doldurur. Sanki dünya, tüm canlılığıyla üstüne üşüşür. Ama bu an çok kısa sürer. Önce renkler solar, sesler uzaklaşır. Karanlık, yavaş yavaş her yanı sarar. Soğuk, kemiklerine kadar işlerken bedenini bir titreme alır. Sonra... sessizlik. İki cansız beden, bir yaralı. Ve o an, her şeyin sona erdiğini hissedersin.