Şair İstanbul’daydı!

Nâzım Hikmet’in gizli bir görevle İstanbul’a dönüşünü anlatan bu roman, şairin Ekim 1927’deki TKP tutuklamalarının ardından dağılan örgütü yeniden toparlamak için çıktığı tehlikeli yolculuğa odaklanıyor. İlyiç vapuruyla karanlık sularda ilerlerken, Moskova’daki Parti Dış Büro üyesi Hasan Âli Ediz’e yazdığı mektuplar, hem iç hesaplaşmalarını hem de memleket özlemini yansıtıyor. Atilla Birkiye, bu mektupları kurgusal bir zeminde genişleterek, şairin yalnızlığını, hastalığını ve umudunu aynı anda taşıyan bir atmosfer yaratıyor. Gecenin nemiyle ıslanan güvertede yıldızlara bakarken, ciğerlerini zorlayan soğuktan çekinen Nâzım, bir yandan da şehrin seslerini hayal ediyor. Köprü’den gelen bir araba gürültüsüyle silkindiğinde, kamarotun çoktan gittiğini fark etmiyor bile. Günü sayarken, ertesi sabah ayak basacağı İstanbul’un hayaliyle avunuyor: Şiirlerini bu topraklara, insanlarına haykıracağı anı bekleyerek.