Sahabe-i Güzin Bizimkiler

Uzak bir şehirde, loş bir evin penceresinden süzülen ışık gibi... Bazen bir yağmur damlası, bazen uçsuz bucaksız bir deniz. Mus’ab’ın cesareti, Ebu Zer’in sadelik aşkı, Hatice’nin fedakârlığı... Hepsi birer yol işareti sanki; bizden önce yürüyen, düşen, ayağa kalkan, yorgunluktan yıkılan ama yine de dimdik duran. Onların izinde yürümek, acılarını anlamak, sevinçlerine ortak olmak... Çünkü yarın, sevdiklerimizle birlikte cennetin kapısında durduğumuzda, onların yanında olamamak içimizi acıtacak. Bu sayfalarda, adeta bir şafak gibi ansızın karşımıza çıkan, dalgınlığımızı dağıtan hikâyeler var. Gökkuşağının altından geçme hayali gibi, hem zor hem imkânsız görünen ama bir o kadar da gerçek. Onlar, bizimkiler... Yüreğimizin atışına, sevdamıza, kederimize eşlik eden. Onları tanımak, anlamak ve sahip çıkmak, belki de yarınlarımızı aydınlatacak tek yol.