Şafak 99 & Bir Şehit Hikayesi

Abdullah’ın adı, dedesi Ragıp Efendi’nin kulağına fısıldadığı gibiydi: "Allah adıyla yaşatsın." Çocukluğundan beri yüreğinde iki büyük tutku vardı; vatanını korumak ve hayvanları sevmek. İlkokul öğretmeninin "Neden asker ya da veteriner olmak istiyorsun?" sorusuna, "Asker olursam vatanımı savunurum, veteriner olursam hayvanları" diye yanıt vermişti. Sözünde durdu. Üniversitede veterinerlik eğitimini tamamladıktan sonra, gönüllü olarak Manisa’daki talimgahta, ardından Hakkâri’nin zorlu dağlarında komando olarak görev aldı. Abdullah’ın hayatı, bir ömre sığmayacak kadar doluydu. İlk bisikleti, okul arkadaşları, yurt anıları, üniversite yılları, ev ararken yaşadığı maceralar, komutanları, asker arkadaşları... Her biri, onun için bir ışık kaynağıydı. Ahmet’le şakalaşmaları, annesinin duaları, babasının gururu, dedesinin duasındaki o sıcaklık... Son vedası da Ahmet’le oldu. Arkadaşlık, onun için kan bağı kadar.