Sabo & Sabahattin Kurt Kitabı

Fotoğrafhanenin duvarlarında asılı karelerde ne bir buruk ifade var ne de hüzünlü bir bakış. Sanki her kare, mutluluğun resmî bir belgesi gibi; gülümsemeler hep aynı sıcaklıkta, pozlar hep aynı samimiyette. Oysa bu görüntülerin ardında, yaşamın yarım bıraktığı umutlar, yalnızlığın sessiz çığlıkları ve sevgisizliğin ağırlığı gizli. Sabo’nun öyküleri de tıpkı bu fotoğraflar gibi: yüzeyde parlak, içten içe hüzünlü. Her satır, geçmişin o bildik acısını tazeliyor; gençliğimizin yarım kalan hayallerini, insanın kaçamadığı yalnızlığını, dünyanın soğukluğunu usulca hatırlatıyor. Ama bu burukluk, okudukça alıştığımız, hatta özlediğimiz bir tat haline geliyor. Çünkü bu hikâyelerdeki kahramanlar, hepimizden bir parça taşıyor. Onların gülümsemeleri ardındaki kırgınlıkları, bizim de içimizde sakladıklarımızla aynı. Ve belki de bu yüzden, her defasında yeniden dönüp o sayfalara bakıyoruz.