Sabitalem Mahallesi

Sabri, dedesinin yüzündeki çizgilere bakarken zamanın nasıl da toprağı kuruttuğunu fark eder. Her kırışıklıkta bir anı saklıdır: köy meydanında türküler söyleyen adamlar, yağmur duasına çıkmış köylüler, yavaş yavaş ilerleyen hayvanlar... Gözleri dolan Sabri, Teneke Mahallesi’nden Bostancı’daki apartman dairesine uzanan bir yolculuğa çıkar. Nalân ile Baki’nin bitmeyen kavgaları, bahçede dolaşan esrarengiz kara kedi, yılların geçişiyle değişen yüzler... Şimdi meyhanede oturan Sabri, Gabriel García Márquez’e sorar: "Babamız olduğu için mi sevmek zorundayız onu?" Oysa Nalân’ın öfkesi başka bir gerçeği haykırır: "Hâlâ utanmadan o adama baba mı diyorsun?" Dört duvar arasında sıkışan aileler, kaybolan hayaller, arafta kalan ruhlar... Dualar, beddualar, unutulmayan hesaplaşmalar.