Sabir

19. yüzyılın sonlarıyla 20. yüzyılın başlarında, İslam coğrafyasında dinin sömürü aracına dönüştüğü bir dönem yaşanır. Halkı cennet vaatleriyle avutup kendi dünyevi zevklerini sürdüren din adamları, toplumsal yaraları derinleştirir. Mirza Elekber Sabir de bu çarpıklığa tanık olanlardan biridir. Şamahı’da açılan, geleneksel medreselerin dışında modern eğitim veren Usul-i Cedit okulunda yetişen Sabir, Rusça, Farsça ve pozitif bilimlerle tanışır. Hocası Seyit Ezim Şirvani’nin izinden giderek, toplumdaki yozlaşmayı hicivleriyle eleştirir. Ancak bu eleştiriler, çıkarlarını kaybetmek istemeyen tutucu kesimlerce İslam düşmanlığı olarak yorumlanır. Hem hocası hem de Sabir, "kâfir" ya da "Babi" suçlamalarıyla karşı karşıya kalır. Yine de ne baskılar ne iftiralar, onların hakikati haykırmaktan vazgeçirir. Sabir’in satırlarında, dinin karanlık yüzünü sömürenlere karşı bir isyan yankılanır.