Ruzigar

Kuruyup solan güllerin yaprakları, masanın üstünde usulca hışırtılar çıkararak dökülüyor. Her bakışta, onların da benim gibi yorgun düştüğünü fark ediyorum; mevsimler bile artık onları canlandıramaz oldu. Günler ağır ağır akarken, güneş batarken ardında bıraktığı gri tonlar gibi, biz de birbirimizi tüketiyoruz. Sen beni yoruyorsun, ben seni, o kendini... Düşünmekten yoruluyorum, yorulmaktan düşünüyorum. Çocukluğuna dönmek için acele edenler, şimdi bulutların maviyi kapattığı gökyüzüne bakıyor. Zaman, bulutların gölgesi gibi hızla kayıp gidiyor. Dün bahçede rüzgârla dans eden güller, bugün masamda cansız uzanıyor. Eski bir plak, bozuk bir radyo ya da pili bitmek üzere olan teypten süzülen MFÖ şarkısı, hangi çağda olursak olalım, kalbin atışını duyurmayı başarıyor. Duman, güvercinler, anılar... Hepsi bir araya gelip sessiz bir şarkı söylüyor.