Rüzgarın Dili Lal

Gecenin sessizliğinde kaybolan bir yürek, kendi parçalarını arıyor. Hangi rüzgâr savurdu onu, hangi zamanın kıyısına bıraktı? Yapraklar incinirken, çiğ taneleri düşerken, ruh bir isyanın eşiğinde titreşiyor. Soğuk bir şehir ayazı içine sinmiş, kederli evlerin ışıkları bir bir sönüyor. Karanlık bile yaralanmış, yamaçlar ağarırken gölgeler süzülüyor yoksul sokaklardan. Gece boyu uzanan bir şiir gibi, gözlerden yıldızlara akıyor zaman. Tükenmeyen bir hasret, saçlara yağan yakamozlar misali, hep var, hep yok. Kalan yanında yalnızlık, bir de unutulmaz bir hüzün.