Rüzgarın Ardından

İstanbul’un sisli bir sonbahar akşamı, Ayasofya’dan yükselen ezan sesleriyle çalkalanıyordu. Sadrazamın faytonu, fırtınalı havada Bab-ı Hümayun’dan hızla geçerken, içindeki adamın yüreği endişeyle doluydu. Üç saat önce ayrıldığı saraya yeniden dönüyordu; Sultan Mahmut’un baş ağrısı bahanesiyle dinlenmeye çekilmesi, aslında bir ülkenin kırılgan dengesini gizliyordu. Padişah, tek başına bir imparatorluğu ayakta tutmaya çalışıyor, yenilikler yapıyor, okullar açıyordu. Ne var ki halk bölünmüş, her köşede devlet düşmanı gizli örgütler türemişti. Yüzyıllardır ordunun ve milletin birliğini simgeleyen Hacı Bektaş’ın kazanı devrilmiş, çatışmalar kapıdaydı. 1826’nın bu kasvetli günlerinde, bir zindanda unutulmuş bir müderris, çarşının karanlık bir köşesinde kitap ciltleyen bir mücellit ve Kapalıçarşı’nın dar sokaklarında elmas yontan bir usta, imkânsızı başarmak zorundaydı: Sarayın en kıymetli mücevherini çalmak..