Rüzgar ve Babam

Rüzgârın uğultusu, yoksulluğun sessiz çığlığına karışıyordu evimizin dört duvarında. Annemle ben, yalnızlığın ağırlığını paylaşırken, gecelerimiz ateşin acıtıcı sıcaklığıyla kavrulurdu. Her rüzgâr esintisi, yaralarımızı deşer gibiydi; kaderin bulanık sularında sürüklenirken, tuzun yakıcı tadını içimize çekerdik. Sızı, kan kızılı bir iz bırakırdı tenimizde, annemin gözlerinde ise çaresizliğin gölgesi büyürdü. Bu hikâye, yoksulluğun ve yalnızlığın ortasında kaybolan iki insanın, birbirine tutunma mücadelesini anlatıyor. Rüzgârın soğuk esintisiyle ısınmaya çalışan, yaralarını sararken bile umudun peşini bırakmayan bir anne ile çocuğun hikâyesi.