Rüzgar Geri Getirirse

Mehmet Zaman Saçlıoğlu’nun bu ince ama derin romanı, rüzgârın aslında tek olduğunu, ona verilen adların ise insanın kendi sınırlarını aşma çabasından ibaret olduğunu anlatıyor. Lodos, poyraz, yıldız... Bunlar, doğanın adsız akışına insan eliyle biçilen isimler sadece. Oysa rüzgâr, her zaman kendi başına var olmaya devam eder. Yazar, sözcüklerin zamanla nasıl savrulduğunu, insanın ise bu savrulmayı durdurma, hatta sahiplenme isteğini sorguluyor. Yaşadığımız anlar, bırakabildiklerimiz ve bırakamadıklarımız, sonsuz bir nehrin içinde eriyip giden izler gibidir. Bazen bir evin kapısı yıllarca açılmaz, içindeki yaşam donup kalır; bazen de geçmiş, bugüne sızar. Saçlıoğlu’nun satırlarında zaman, hem çok eski hem de şaşırtıcı derecede modern bir kader gibi akar. Okuyan, kendi hikâyesinin rüzgârına kapılıp gittiğini hissedecektir.